Aflevering 2: De Woude, gemeente Castricum
Donderdag 25 september, 22.25 uur op Nederland 1
Bekijk de uitzending >
Extra video: de 'burgemeester' van De Woude, de gitarist op klompen en De Woude in vogelvlucht >
Fotoalbum: de opnames in De Woude >
Lees de wekelijkse blog van Yvon en reageer op de uitzending >
In deze aflevering van ‘Yvon in de Buurt’ gaat Yvon op onderzoek uit in het dorpje De Woude, in de gemeente Castricum. De Woude telt 155 inwoners en het dorp bestaat uit drie doodlopende straatjes. Gemiddeld heeft elke bewoner ruim twee voetbalvelden ruimte tot zijn beschikking. Maar wat dit idyllische plaatsje vooral bijzonder maakt, is het feit dat het een eiland is. Een overtocht van veertig seconden met de veerpont scheidt de Woudenaren van het “vaste land” en dat willen ze graag zo houden. Als om elf uur de laatste pont gevaren is, gaat het dorp op slot en is het weer helemaal van de bewoners zelf. Hoe is het om in zo’n geïsoleerde dorpsgemeenschap te wonen? Kennen de bewoners elkaar allemaal en hoe zijn ze hier terecht gekomen?
De dorpsraad
De Woude was vroeger een boereneiland en heel wat bewoners zijn ook in het dorp geboren. Zo praat Yvon met voormalig boer ome Dick, die dagelijks op zijn rode fiets door het dorp rijdt. Terwijl hij Yvon trakteert op een tochtje in zijn praam vertelt Dick dat hij wel eens moeite heeft met de nieuwe bewoners op het dorp. Steeds meer oude boerderijen worden voor veel geld gekocht door mensen die willen genieten van de rust en de ruimte. Met deze nieuwe mensen is er ook een dorpsraad op het eiland geïntroduceerd. Ome Dick is er duidelijk over: “De dorpsraad moet zich niet met mijn leven bemoeien”.
Overroeien met je dronken kop
De bewoners van het dorp leven over het algemeen prettig samen. 96% kent elkaar bij de voornaam en lopen zeker een paar keer per week bij de buren binnen. De meeste mensen zouden niets aan De Woude willen veranderen. Alleen een winkel zou voor sommige Woudenaren een fijne toevoeging zijn. Maar hoe is het om op te groeien in een dorp als De Woude? Yvon gaat een balletje trappen op het nieuwe sportveldje. De pubers hebben zo hun eigen ideeën over het dorp. “Er is hier helemaal niks te doen. Er is alleen een kaaswinkel….en ik lust geen kaas.” Ook als ze een avondje uit zijn geweest, is het geen pretje in De Woude. “Als de laatste pont is geweest, moet je zelf over roeien met je dronken kop.”
Grote brand
Yvon ontdekt dat ondanks kleine ergernissen de band tussen de Woudenaren hecht is. Ze praat met de boerenfamilie Hos. Een paar maanden geleden legde een grote brand hun stallen met alle dieren in de as. Die bewuste nacht hielp het hele dorp mee. “We konden niet allemaal blussen, dus toen zijn we maar broodjes en krentenbollen gaan smeren.” Yvon praat met de baas van de pont en neemt in een kijkje in de luxe boerderij van de nieuwste bewoners. Terwijl ze zich onderdompelt in het dorpsleven ontdekt Yvon dat De Woude een dorp is waar je niet om je buren heen kunt en waar lief en leed wordt gedeeld!